Een zekere zege glipt door de vingers
Precies tien jaar geleden, op 29 mei 2016, stond een gebroken Daniel Ricciardo op het podium in Monaco. Een zekere overwinning in de meest prestigieuze race van het jaar glipte door zijn vingers na een catastrofale strategische blunder en een dramatisch verlopen pitstop bij zijn team, Red Bull Racing. Het was een moment dat de Formule 1-wereld schokte en de Australiër zijn eerste zege in het prinsdom ontnam.
Het weekend was tot dan toe perfect verlopen voor Ricciardo. Met een fenomenale ronde van 1:13.622 veroverde hij zijn allereerste pole position in de Formule 1, waarmee hij Mercedes-coureur Nico Rosberg met 0.169 seconden het nakijken gaf. Op het krappe stratencircuit, waar de startpositie cruciaal is, leek de belangrijkste stap richting de overwinning gezet. Ricciardo was het hele weekend in topvorm en leek onverslaanbaar in de straten waar hij woonde.
Van controle in de regen naar chaos in de pits
De racedag werd gekenmerkt door hevige regenval, wat leidde tot een vertraagde start achter de safety car. Maar zelfs de verraderlijke omstandigheden deerden Ricciardo niet. Vanaf het moment dat de race werd vrijgegeven, controleerde hij het veld met autoriteit. Op de full wet-banden bouwde hij een comfortabele voorsprong op, terwijl de baan langzaam opdroogde. De overwinning leek een formaliteit te worden.
Het keerpunt kwam toen het tijd was om te wisselen naar banden voor opdrogende omstandigheden. Red Bull haalde Ricciardo als eerste van de koplopers naar binnen voor intermediates, waarmee het team hem vastzette op een tweestopstrategie. Concurrent Mercedes koos voor een andere aanpak met Lewis Hamilton: zij lieten hun coureur langer buiten op de regenbanden om vervolgens in één keer de sprong naar slicks te wagen. Deze strategische gok legde de druk volledig bij Red Bull.
Toen Ricciardo even later werd binnengeroepen voor zijn tweede en laatste stop om de slicks te monteren, ging alles mis. In een chaotisch tafereel bleken de banden niet klaar te staan. De televisiecamera’s zoomden in op de Red Bull-garage waar monteurs verwoed door de pitbox renden, op zoek naar de juiste banden. Kostbare seconden tikten weg terwijl Ricciardo hulpeloos in zijn auto zat te wachten. Tegen de tijd dat hij de pits verliet, was Hamilton hem al voorbij. De race was verloren.
‘Save it’: de pijnlijke nasleep
Eenmaal terug op de baan, vast achter de bredere Mercedes van Hamilton, was er geen weg meer langs. Op de smalle straten van Monaco is inhalen nagenoeg onmogelijk, en ondanks verwoede pogingen moest Ricciardo genoegen nemen met de tweede plaats. De teleurstelling en woede waren voelbaar. Over de boordradio kreeg hij verontschuldigingen van zijn team, maar de Australiër kapte het gesprek kortaf. “Save it. There’s nothing you can say that will make that any better,” klonk het ijzig. (“Laat maar. Niets wat jullie zeggen kan dit beter maken.”)
Op het podium was de pijn van zijn gezicht af te lezen. De man die de race had moeten winnen, stond er verslagen bij. Het was een van de meest hartverscheurende momenten in de recente geschiedenis van de sport, een collectief falen van een topteam op het allerbelangrijkste moment.
Twee jaar later: de ultieme sportieve revanche
De gebeurtenissen van 2016 lieten een diepe wond achter bij Ricciardo. Het verlies van een bijna zekere overwinning in Monaco door een fout van het team was een bittere pil om te slikken. Het zou echter niet het einde van zijn droom betekenen. Twee jaar later, in 2018, keerde hij terug naar het prinsdom, opnieuw met een dominante auto onder zich.
Ondanks een technisch probleem halverwege de race, waarbij hij een aanzienlijk deel van zijn motorvermogen verloor, wist hij op meesterlijke wijze de overwinning alsnog binnen te slepen. Die dag sprak hij van “redemption” – verlossing. Het was de ultieme sportieve revanche voor het drama van 2016 en een van de meest memorabele overwinningen uit zijn carrière, waarmee het pijnlijke hoofdstuk van tien jaar geleden eindelijk werd afgesloten.
