Hamilton pinkt traan weg na historische titel Arsenal
Lewis Hamilton, in de aanloop naar de Canadese Grand Prix, heeft openhartig gesproken over de emoties die loskwamen na het recente landskampioenschap van zijn favoriete voetbalclub, Arsenal. De Ferrari-coureur gaf in Montreal toe een traan te hebben gelaten toen ‘The Gunners’ afgelopen dinsdag voor het eerst in 22 jaar de Engelse Premier League wisten te winnen. Het is een persoonlijke triomf die diep geworteld is in zijn jeugd.
Een titel met een gouden randje
Het kampioenschap van Arsenal werd een feit toen naaste concurrent Manchester City op dinsdagavond niet verder kwam dan een 1-1 gelijkspel tegen Bournemouth. Met nog één speelronde te gaan was het team van manager Mikel Arteta daardoor niet meer in te halen. Voor Hamilton, die zich op dat moment al in Montreal voorbereidde op het raceweekend, was het een moment van grote vreugde. “Ik denk dat het voor iedereen, net als voor mij, heel emotioneel was,” verklaarde de zevenvoudig wereldkampioen tegenover de verzamelde media. “Om eerlijk te zijn, ik heb een traan gelaten.”
Einde aan 22 jaar wachten voor ‘The Gunners’
De overwinning markeert een historisch moment voor de Londense club. De laatste keer dat Arsenal de meest prestigieuze prijs in het Engelse voetbal won, was in het seizoen 2003-2004. Destijds maakte het team, onder leiding van de legendarische manager Arsène Wenger en met sterspeler Thierry Henry in de gelederen, furore door een heel seizoen ongeslagen te blijven. Deze prestatie leverde hen de bijnaam ‘The Invincibles’ op. De daaropvolgende 22 jaar waren een periode van droogte, waarin de fans reikhalzend uitkeken naar een nieuw kampioenschap. De ontlading bij supporters wereldwijd, waaronder Hamilton, was dan ook enorm toen het wachten eindelijk voorbij was.
Persoonlijke jeugdherinnering kleurt de vreugde
Wat de titel voor Hamilton extra speciaal maakt, is zijn diepe, persoonlijke band met de club, die teruggaat tot zijn vroege jeugd in Stevenage. Hij deelde een openhartig verhaal over hoe hij als vijfjarige jongen fan werd. “Ik herinner me dat ik vijf jaar oud was en op het lokale veldje, Peartree Way, voetbal speelde met vrienden,” begon Hamilton zijn relaas. “Ik was het enige zwarte kind in de omgeving en van de kinderen met wie ik speelde, probeerde ik erbij te horen. Zij supportten allemaal verschillende clubs: West Ham, Tottenham en Manchester.”
De jonge Hamilton voelde de druk om zich aan te passen en wisselde van favoriete club afhankelijk van met wie hij was. “Dus ik schipperde tussen al die clubs toen ik vier of vijf was, afhankelijk van met wie ik omging.” Het was zijn zus die uiteindelijk een beslissende rol speelde. “Ik herinner het me precies, ik stuurde haar er laatst nog een bericht over. Ze liep met me mee naar huis en vroeg welke club ik supportte. Ze gaf me een ‘dead arm’ [een harde stoot op de bovenarm], maar daarna…” De anekdote illustreert hoe zijn clubliefde niet zomaar is ontstaan, maar verweven is met zijn identiteit en jeugdervaringen, en de zoektocht naar een eigen plek.
Focus verschuift naar het Circuit Gilles Villeneuve
Ondanks de emotionele rollercoaster van de afgelopen dagen, moet de focus voor Hamilton nu volledig op de Formule 1. Als coureur van Ferrari bereidt hij zich voor op de Grand Prix van Canada, een race die hij in het verleden al vaak wist te winnen. De vreugde van het Arsenal-kampioenschap geeft ongetwijfeld een persoonlijke boost, maar op het Circuit Gilles Villeneuve telt alleen het resultaat op de baan. De jacht op zijn eigen successen in het scharlakenrood van Ferrari gaat dit weekend onverminderd door.
