Voormalig Top Gear-presentator en gerespecteerd autojournalist Chris Harris heeft zich uitgesproken over de veelbesproken strategie van McLaren tijdens de Grand Prix van Canada. Volgens Harris was de beslissing om op intermediates te starten een logische gok, maar plaatst hij grote vraagtekens bij het moment waarop het team besloot zijn coureurs naar binnen te halen voor een pitstop.
De gedurfde openingsfase van McLaren
Het team uit Woking zorgde voor opgetrokken wenkbrauwen in de paddock van Montreal door Lando Norris en Oscar Piastri op de intermediate banden de race te laten aanvangen. Terwijl een groot deel van het veld voor een andere strategie koos, pakte de gok van McLaren in de openingsfase spectaculair goed uit. Lando Norris, die vanaf de derde startpositie vertrok, kende een bliksemstart en nam direct de leiding in de wedstrijd over. Aan het einde van de eerste ronde had de Brit al een voorsprong van circa twee seconden opgebouwd, waarmee de gewaagde bandenkeuze direct zijn vruchten leek af te werpen.
Een logische gok onder verraderlijke omstandigheden
De strategie werd na afloop door velen bekritiseerd, omdat de verwachte regen uitbleef en beide coureurs gedwongen werden tot een vroege pitstop. Chris Harris verdedigt in zijn podcast, ‘Chris Harris on Cars’, echter de onderliggende logica van de beslissing. Hij stelt dat de keuze voor de intermediate band, gezien de specifieke en verraderlijke omstandigheden op het circuit van Montreal, een weloverwogen risico was. Het was een beslissing die, als de weersomstandigheden anders waren uitgepakt, McLaren een dominante overwinning had kunnen opleveren. Volgens Harris was het dus geen roekeloze actie, maar een berekende gok die paste bij de situatie op dat moment.
De cruciale fout: te lang wachten met de pitstop
Waar Harris wel kritiek op heeft, is de uitvoering van de strategie nadat duidelijk werd dat de weersomstandigheden niet in het voordeel van McLaren zouden veranderen. Toen de regen uitbleef, werd de intermediate-band snel de langzamere optie. Zowel Norris als zijn teamgenoot Piastri moesten noodgedwongen een vroege stop maken, waardoor hun kansen op een podiumplaats of overwinning vervlogen. Harris vraagt zich af waarom het team zo lang wachtte om de onvermijdelijke wissel naar slicks te maken. De fout lag volgens hem niet in de initiële moedige keuze, maar in het uitblijven van een snelle en doortastende reactie toen de omstandigheden veranderden. Die vertraging was de werkelijke strategische blunder die de race van het team compromitteerde.
Een pleidooi voor ‘echt racen’
Los van de strategische analyse van McLaren, sprak Harris zijn lof uit voor de Grand Prix van Canada als geheel. Hij noemde het evenement een voorbeeld van “echt racen”. De journalist hekelde wat hij omschreef als het “jojo-effect”, waarbij een coureur een ander inhaalt, waarna de ander met “belachelijke technologie” direct weer voorbijkomt. Hiermee doelde hij op de dominante rol die DRS vaak speelt in moderne Formule 1-races. In Canada voelde het volgens Harris anders. “Het voelde alsof je een inhaalactie kon maken die standhield,” aldus de Brit. Dit droeg volgens hem bij aan een veel boeiender en authentieker racespektakel, waarbij de vaardigheid van de coureur een grotere rol speelde dan de technische hulpmiddelen.
